Toen ik deze gitaar voor het eerst zag was ik toch wel erg verbaasd, hij was namelijk omgebouwd tot bas, de jongen van wie ik hem kocht wou graag bas spelen maar ze hadden geen bas dus heeft hij deze oude EKO maar omgebouwd, die toch maar op de zolder stof lag te vergaren.

Nu had hij een basgitaar dus deze mocht weg.

Hij mag verdomme blij zijn dat de hals het een paar maand overleefd heeft en niet krom is getrokken.

Voor 65 euro mocht ik hem hebben, en dat is beslist geen rare prijs, het enige wat gebeuren moest was nieuwe topkam, nieuwe nulfret en nieuw stuk fretdraad in de brug,en natuurlijk nieuwe snaren, dacht ik.

Onder op de body zat allemaal schuim geplakt en daar bleken de draden naar output jack onderdoor te lopen, buitenom dus .

Draad was ooit gebroken denk ik en niet wetend hoe dit op te lossen hadden ze het zo gedaan, draad kwam netjes onder het tailpiece vandaan dus je ziet dat gaatje ook niet.

Hele middag zoet geweest met de bedrading te herstellen dat is al zo’ n F***kin’ klote klusje, bij zulke gitaren.

Maar het is gelukt, en alles werkt ook nog, zelfs kraakvrij!

Hij is chocolade bruin, met een mooi vergeelde element ring en slagplaat, verder in perfecte staat, geen krassen of beschadigingen.

het is ook nog weer eens een heel ongewone want het is een EKO200 met een VOX stijl kop en slagplaat, dit gebeurde wel vaker daar aangezien ze ook voor vox de gitaren hebben gebouwd, ze zijn toch een stuk schaarser dan de normale 200’s.

En natuurlijk ook met het veelgezochte vox singelcoil element dat op zich al 100 euro opbrengt bij vox verzamelaars.

Ik vraag me toch ernstig af hoe je het in je hoofd haalt zoiets om te bouwen tot bas, wat kwa mensuur al nooit zuiver zal zijn.